ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ
menu

Κόσοβο  και  ΟΗΕ

Προσέγγιση σε Οικουμενική Διάσταση,

Δημοσιεύτηκε στα "Παναιγύπτια", (Αύγ. 1999)

Λέξεις 2700

                       

Δεν μετράμε πια τις μέρες που στη γειτονιά μας μια χώρα και δύο λαοί  μπήκαν στις δίνες του πολέμου. Δεν ακούμε πια τους αριθμούς των αεροπλάνων, των πυραύλων, των προσφύγων. Ούτε βλέπουμε το άγχος, την κούραση, τον πόνο, τις σκληρές επικλήσεις στα  μάτια παιδιών, εφήβων, νιόπαντρων, γέρων, μητέρων που ανησυχούν για τα ψυχικά τραύματα που υφίστανται τα παιδιά τους, όλων αυτών που εξαναγκάστηκαν ν’ αποχωριστούν το μέλλον τους  και να οδηγηθούν στο άγνωστο. Κλείνουμε μάτια, αυτιά και στόμα όταν η ‘’ευαισθησία’’ μας κινητοποιεί τις ασφαλιστικές δικλείδες της ‘’ψυχικής μας ισορροπίας’’, στο βαθμό που αυτή χρειάζεται στον καθένα μας. Ομως κατασταλάζουν μέσα μας συμπλέγματα από συναισθήματα και στο νού μας  μπαίνουν πολλά θολά ερωτήματα. Τα συναισθήματα εκφράζονται συνήθως μονολεκτικά:: ‘’φρίκη’’, ‘’ντροπή’’, ‘’αίσχος’’, ‘’αδύνατο’’, ‘’γιατί; ’’...... Τα ερωτήματα μπαίνουν σε γωνιές του νου μας και  περιμένουν απαντήσεις μέσα από τα σχόλια άρθρων και τηλεοπτικών συζητήσεων αλλά κι από τις πνευματικές μας λειτουργίες και  την κρίση μας. Στις τελευταίες, και σε μια αναζήτηση συμπληρωματικών δεδομένων, ας δώσουμε το ρόλο να μας βγάλουν από το λαβύρινθο των παραμέτρων που διαπλέκονται κατά τη διαμόρφωση των καταστάσεων. Ας ερευνήσουμε λοιπόν τα φαινόμενα. με την απαιτούμενη, από τη σύγχρονη πραγματικότητα, λογική που χρειάζεται μια προσεκτική επιλογή των δεδομένων για να μπορούν να στοιχειοθετήσουν μιαν ικανή και αναγκαία προσέγγιση αυτών των καταστάσεων. Αλλιώς οδηγούμαστε σε παρορμητικές συμπεριφορές (που τις ονομάζουμε ‘’συναισθηματικές’’), οι οποίες μπορεί να είναι χωρίς συνέπειες στην περίπτωση οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων, γίνονται όμως επικίνδυνες όταν κατακτούν πλήθη πολιτών που συμμετέχουν στις πολιτικές ζυμώσεις μιας ‘’δημοκρατικής’’ κοινωνίας.

Θα μας ήταν χρήσιμη μια σύντομη ιστορική αναδρομή που θα επισήμανε  ορισμένα κύρια στάδια εξέλιξης των Διεθνών Σχέσεων στη διάρκεια του δύοντος αιώνα: Μόνο μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο αναγνωρίστηκε η ανάγκη ενός οργανισμού παγκόσμιας κλίμακας για τη ρύθμιση των διεθνών σχέσεων και οδήγησε στην ίδρυση της Κοινωνίας Των Εθνών (ΚΤΕ). Η ανεπάρκεια όμως αυτού του θεσμού, και η έκταση που πήρε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ανάγκασε τις μεγάλες δυνάμεις, που είχαν ανάγκη από τη συστράτευση όλων των λαών, να δώσουν μιαν ανθρωποκεντρική χροιά στην ιδεολογική εκστρατεία που συνόδευε τις πολεμικές δραστηριότητες. Ταυτόχρονα η ανατέλλουσα νέα Μεγάλη Δύναμη, οι ΗΠΑ, έβλεπε στη Διακήρυξη των Αρχών της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας ένα άνοιγμα για διείσδυσή της στις πρώην αποικίες των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών, και όχι μόνο.  Ετσι  από τις αρχές του πολέμου υπογράφηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ και τον πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας ο Χάρτης του Αντλαντικού τον οποίο προσυπόγραψαν πολλές άλλες χώρες αργότερα.

Χαρακτηριστικά, προβάλανε, σ’ αυτόν, τον στόχο: ‘’ν’ αποκατασταθεί μια Ειρήνη που θα έδινε σε όλα τα έθνη τα μέσα για να ζήσουν με Ασφάλεια μέσα στα σύνορα τους, όπως και την πεποίθηση ότι όλοι οι Ανθρωποι, σ’ όλες τις χώρες θα μπορούν να ζουν ελευθερωμένοι από τον φόβο και από την ένδεια’’.  Αργότερα, μέσα στο ίδιο πνεύμα,  το προοίμιο της Διακήρυξης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αναφέρει: ‘’Η αναγνώριση της εγγενούς Αξιοπρέπειας και των ίσων και αναλλοτρίωτων δικαιωμάτων για όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας αποτελεί το θεμέλιο της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Ειρήνης στον Κόσμο.’’  Οι παραπάνω αναφορές δείχνουν πως  αυτές οι Διακηρύξεις δεν αρκούνται στον καθορισμό Αξιών και Αρχών αλλά βασίζονται και στις αλληλεξαρτήσεις τους  και την ανάγκη  επιδίωξης στόχων για την πραγματοποίηση των απαιτούμενων όρων που θα ευνοήσουν την εξασφάλιση των Αρχών και την πραγματοποίηση των στόχων. Εκφράζεται, π.χ, η ανάγκη σεβασμού της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για να έχουμε Ειρήνη. Εγκαινιάζεται έτσι μια μορφή σκέψης που απαιτεί εύρος και βάθος, προεκτάσεις και αναζητήσεις, σ’ αντίθεση με το χυδαίο κι αδιάφορο για τον Ανθρωπο και τη Φύση πνεύμα που διέπει την αντιμετώπιση των σύγχρονων διεθνών προβλημάτων. Η Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ορίζει ότι «κάθε άτομο, έχει δικαίωμα στη Ζωή, στην Ελευθερία και την Ασφάλειά του». Αυτή η διάταξη έγινε αντικείμενο ειδικών συζητήσεων στη Γενική Συνέλευση που κατάληξαν στην υπογραφή  μιας «Συνθήκης για την Πρόληψη και πάταξη του εγκλήματος της Γενοκτονίας» Με ανάλογο τρόπο θεσπίστηκε και η «πάλη κατά των φυλετικών διακρίσεων  και η προστασία των μειονοτήτων». Μέσα σ’ ένα τέτοιο πνεύμα κινούνται οι έννοιες για «τα ιδεώδη της Ειρήνης, του αμοιβαίου σεβασμού και της αλληλοκατανόησης»,  της «ανεξαρτησίας των εθνών», «της απελευθέρωσης από την πείνα, του δικαιώματος στην υγεία, στη μόρφωση» κτλ. Το 1968 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κάλεσε τον Γεν Γραμματέα να προβεί ‘’σε μελέτη των προβλημάτων που άπτονται της σχέσης ανάμεσα στην Τεχνολογική πρόοδο και τα Δικαιώματα τoύ Ανθρώπου.’’  Ετσι βλέπουμε ότι   οι θεσμοί του ΟΗΕ  είναι εξελίξιμοι και ότι επιδέχονται επεκτάσεις, κάτι που είναι σημαντικό για την εποχή μας.   Μπορούμε λοιπόν να επισημάνουμε ότι οι Αρχές που θεσπίστηκαν με την λήξη του παγκοσμίου πολέμου και που φύλακας τους ορίστηκε ο ΟΗΕ θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν τη βάση ρύθμισης πολλών προβλημάτων και θα απάλλασσαν την Οικουμένη από την ένδεια,  από την οποία μια τεράστια πλειοψηφία των πολιτών της υποφέρει, και τον φόβο, από τον οποίο όλοι υποφέρουμε. Αυτό όμως δεν έγινε γιατί προϋποθέτει  τη συνέπεια όλων των συντελεστών που συμμετέχουν στον Οργανισμό. Αντί οι Μεγάλες Δυνάμεις να συμμορφωθούν προς το πνεύμα που αναδύουν οι διακηρύξεις προτίμησαν να το παρακάμψουν, για να ικανοποιήσουν τα άμεσα συμφέροντα τους, παρεμποδίζοντας έτσι κάθε αποτελεσματικότητα τού μόνου οργάνου που διαθέτει ο  Ανθρωπος για να προστατέψει το σπίτι του. Ετσι ο ΟΗΕ ξέφυγε από τον προορισμό του κι έγινε εργαστήρι παραγωγής πολέμων (από την Κορέα έως το Ιράκ) και κάλαθος ανακύκλωσης προβλημάτων που οι Ισχυροί προτιμούν να τ’ αφήσουν άλυτα ή να τα λύσουν ερήμην του ΟΗΕ  (Κύπρος, Παλαιστίνη, Κουρδιστάν, Κόσοβο) .

Ακόμη και υποσχέσεις που είχαν δοθεί, τον παλιό καλλίτερο καιρό, με κάποιο πνεύμα αλληλεγγύης και κατανόησης ορισμένων στόχων, ξεχάστηκαν. Ετσι η υποχρέωση που είχαν αναλάβει κάποτε οι Μεγάλοι να διαθέτουν 0,7% του ΑΕΠ τους για να βοηθήσουν στην ανάπτυξη του ‘’Τρίτου Κόσμου’’ δεν πραγματοποιήθηκε και μόνο μερικές χώρες υπερηφανεύονται ότι ανέβασαν τη βοήθεια στα 0,3% (ούτε τα μισά από όσα υποσχέθηκαν). Κι’ αυτό την εποχή που το Χρήμα, απελευθερώθηκε από δεσμεύσεις, και μπήκε με δογματικό φανατισμό στην αλλόφρονη νοοτροπία, αλλά και πραγματικότητα, του απεριόριστα μεγαλύτερου Κέρδους, που αποβάλλει κάθε ενδιαφέρον για την Κοινωνία και το Περιβάλλον. Μια αρρωστημένη νοοτροπία όπου το Χρήμα ξεφεύγει από το ρόλο τού μέσου συναλλαγής και επιβάλλεται σαν Αξία και αυθαίρετος ρυθμιστής της ανθρώπινης ζωής.

Πρέπει όμως να καταλογίσουμε μιαν ανάλογη ευθύνη και σ’ εμάς που στρατευθήκαμε αποκλειστικά σε πολιτικές παρατάξεις για να διεκδικήσουμε δικαιώματα που περιορίζονται στο χώρο και στην έκταση. Δεν είχαμε ποτέ καταλάβει πόσο μεγάλη ήταν η κατάκτηση που περιέχεται στις διακηρύξεις αυτές. Δεν μπήκαμε ποτέ στο νόημα της Οικουμενικότητας των προβλημάτων, γι αυτό κι έμεινε διάπλατα ανοικτός ο δρόμος στον ‘’Φιλελευθιερισμό’’ για να κηρύξει την οικονομική ‘’παγκοσμιοποίηση‘’ του, για να διευρύνει και να θεσμοθετήσει την απρόσκοπτη ελευθερία δράσης του Χρήματος. Δεν αγωνιστήκαμε ποτέ για να προασπίσουμε τις Αρχές και Αξίες  που  μας έδιναν το πλατύτερο ιδεολογικό έδαφος και την εγκυρότερη θεσμική κάλυψη. Ας σκεφτούμε πόσο ισχυρότεροι θα ήμασταν, πόσο πιο εποικοδομητικός θα ήταν ο ρόλος μας και πόσο η Ανθρωπότητα θα είχε ωφεληθεί αν μεταφέραμε το πνεύμα  των Ανθρώπινων Αξιών και της Δημοκρατίας σε Οικουμενική κλίμακα, αφού τότε θα βασιζόμασταν σε Αρχές αποδεκτές από τη μεγαλύτερη δυνατή πλειοψηφία και θα προσεγγίζαμε ανετότερα τα προβλήματα που αφορούν όλους (περιβάλλον, ανάπτυξη, οικονομικές σχέσεις, υγεία, ασφάλεια κτλ) ενώ ταυτόχρονα θα συμμετείχαμε στο ανώτατο θεσμικό βήμα.  Κι ενώ εμείς εξακολουθούμε ν’ αγνοούμε παντελώς το μόνο ιδεολογικό και συνάμα ενωτικό όπλο που μας έμεινε, το στρατόπεδο των ισχυρών αναβαθμίζει ανενόχλητο τα διάφορα πεδία της κυριαρχίας του: 7 Μεγάλοι, που γίνονται 8 με τη συμμετοχή της Ρωσίας, για να εγκλωβιστεί κι αυτή στην άτυπη συμμαχία που διαφεντεύει τον κόσμο, χωρίς να δημιουργήσει  αντίπαλο στρατόπεδο,  ΟΟΣΑ που συστρατεύει τα 30 περίπου αναπτυγμένα έθνη (συνολ. πληθυσμός 1/6 του πληθυσμού ης Γης), ΔΝΤ που επεμβαίνει στις εθνικές οικονομίες για να εξασφαλίζεται η εξόφληση των χρεών τους, η  Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου που ανοίγει τις πόρτες των Εθνών στην  είσοδο αλλά και ανενόχλητη έξοδο των επενδυτών, τώρα που οι ισχυροί εξασφάλισαν την ανταγωνιστικότητά τους αλλά και τους δικούς τους όρους συναλλαγών, η Τριμερής, το Νταβός, ο σφετερισμός του ΟΗΕ...κτλ..κτλ...

Αυτοί οι πολιτικοί φορείς, άτυποι και μή, έδωσαν τη δύναμη στους Μεγάλους για να γίνουν οι ρυθμιστές της Οικουμενικής ζωής με εμπνευστή και ηγέτη τις ΗΠΑ. Ετσι ηγεμονεύεται και το υπόλοιπο των 5/6 του πληθυσμού της Γης . Αλλες ρυθμίσεις από τις δικές τους δεν χρειάζονται και προ παντός δεν χρειάζονται εμπόδια στο δρόμο τους, σαν κι αυτά που μπορεί να βάλει  η ορθή λειτουργία του  ΟΗΕ.  Ανάμεσα στους παραλογισμούς που επιφέρει μια κακή διαχείριση των οικουμενικών πραγμάτων είναι και το γεγονός ότι εμείς οι Ελληνες πρέπει να θεωρούμαστε προνομιούχοι  αφού ανήκουμε στην κλίμακα των ανεπτυγμένων (ΟΟΣΑ). Προσοχή όμως γιατί αν κάνουμε πως δεν μας αρέσει κινδυνεύουμε από φρικτές τιμωρίες.

Τον τελευταίο καιρό ξεχωρίζει ο στρατιωτικός φορέας της συμμαχίας, το ΝΑΤΟ. Αυτό το όργανο, που είχε προορισμό να ‘’αμυνθεί κατά του σοβιετικού επεκτατισμού’’ όχι μόνο δεν διαλύθηκε όταν αυτός ο κίνδυνος εξέλειπε, αλλά αναβαθμίστηκε, επιβλήθηκε στην Ευρώπη σαν πολιτική και θεσμική οντότητα και τώρα, με την αυθαίρετη εμπλοκή του στην υπόθεση του Κόσοβου διεκδικεί το ρόλο του ΟΗΕ.  Ετσι το κατεστημένο των Ισχυρών εκδικείται στο πρόσωπο του ΟΗΕ για τις ‘’παραχωρήσεις’’ που έγιναν στους Λαούς και στα Εθνη με τις Ανθρωπιστικές Αρχές και τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Δεν του αρκούσε ότι είχε κατορθώσει να εκφυλίσει, με την συμπεριφορά του, μέσα  κι έξω από τον  ΟΗΕ,  κάθε προοπτική εφαρμογής τους αλλά επεδίωξε και βρήκε την ευκαιρία να δώσει ένα δυνατό πλήγμα στο κύρος του και την ωφελιμότητά του περιφρονώντας τον, ακόμη και γελοιοποιώντάς τον. Οικειοποιούμενο τον επεκτατικό ρόλο που απέδιδε στη Σοβιετική Ενωση και αποφεύγοντας τις  αντιστάσεις και  χρονοτριβές  από  την έστω και εκφυλισμένη λειτουργία του Οργανισμού, αποφάσισε να μεθοδεύσει,  αν όχι την κατάργησή του, τουλάχιστο την υποβάθμισή του. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ ηγεμονεύουν  καλλίτερα τον κόσμο ολόκληρο μέσα από τις συμμαχίες που επιλεκτικά έστρωσαν και με την πείρα που απόκτησαν μέσα από μιαν ηγεμόνευση μισού αιώνα.

Θα περιμέναμε μια κάποια αντίσταση της Ευρώπης, σ’ αυτή την πορεία που κυριαρχεί στις παγκόσμιες εξελίξεις, όμως η ανάδειξη των ΗΠΑ σε πρώτη ηγεμονική δύναμη δεν έγινε απότομα. Είδαμε με το τέλος του πολέμου πως ο ρόλος αυτός παραδινότανε μέρα με τη μέρα από την Μ. Βρεςτανία στις ΗΠΑ. (Παλαιστίνη, Ελλάδα, Ασία , Αφρική). Ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα οι ΗΠΑ κατόρθωσαν να επιβάλουν τη δική τους Παγκόσμια Οικονομική Τάξη. Κατάργησαν τη βάση του χρυσού, επέβαλαν το δολάριο και, αφού κατοχύρωσαν την ανταγωνιστικότητά τους, εμπέδωσαν την ‘’Ελεύθερη - διάβαζε αχαλίνωτη - Οικονομία’’, σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ άφηναν τον περίφημο ανταγωνισμό να δουλεύει προς όφελός τους με την πτώση των τιμών, λόγω υπερπαραγωγής των εισαγομένων από αυτές, και τους συμμάχους τους,  προϊόντων. Στο  μεταξύ,  η χώρα αυτή, συγκέντρωσε τη δραστηριότητά της σε τομείς όπου ηγεμονεύει και με τους οποίους ελέγχει την οικονομική και πολιτική ζωή του πλανήτη. Ρυθμίζει κατά βούληση τους διεθνείς όρους συναλλαγής, δεσπόζει του χρηματοπιστωτικού συστήματος, της Τεχνολογίας, των επιστημονικών κατακτήσεων, του στρατιωτικού εξοπλισμού, της τεχνογνωσίας (Know How), του πετρελαίου κτλ.. Αυτά είναι που της δίνουν τη δύναμη και την ηγεμονική θέση της, μαζί  με την αλαζονική συμπεριφορά της και τις επιλεκτικές συμμαχίες της. Παράλληλα χρησιμοποιεί εστίες διενέξεων, τρομοκρατικών δράσεων και αντιδράσεων για να μπορεί να επεμβαίνει σαν προστάτης της ‘’Ειρήνης’’ ή της ‘’Νομιμότητας’’ ή της ‘’Ασφάλειας’’ φροντίζοντας πάντα να χρεώνει με υποταγή ή υποχωρήσεις τούς ‘’προστατευόμενούς’’ της. Οι σχετικές πιέσεις εξασκούνται με άνεση και επιδέξια σε πολλούς τομείς: Δίνουν ή δεν δίνουν αυτό ή εκείνο το οπλικό σύστημα, επηρεάζουν τις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις ανάμεσα στις χώρες (Τουρκία - Ελλάδα), ενοχοποιούν το υποψήφιο θύμα για ενθάρρυνση, ανοχή ή αδυναμία απέναντι σε ‘’τρομοκράτες’’, που απ’ αυτούς δεν είναι λίγοι αυτοί που δίνουν τις κατάλληλες αφορμές, απειλούν  ή εφαρμόζουν το όπλο των ‘’ταξιδιωτικών οδηγιών’’ για να πλήξουν εθνικές οικονομίες (Ελλάδα). Στα  διεθνή φόρα η συμπεριφορά τους καθορίζεται από ανάλογες προθέσεις Με εκθέσεις και επίσημες δηλώσεις καθορίζουν το βαθμό σύμπλευσης των ‘’συμμαχικών’’ χωρών και τις ανταμείβουν ή τις τιμωρούν ανάλογα με τη συμπεριφορά τους. Όλ' αυτά τα βλέπουμε καθαρά στην καθημερινή συμπεριφορά τους.

Συχνά οι ευρωπαίοι σύμμαχοι επανέρχονται ύστερα από μια ενέργειά τους που δεν ενέκριναν οι ΗΠΑ (απόρριψη του Οτζαλάν από όλη την Ευρώπη ύστερα από την παραχώρηση μιας κάποιας στέγης από την Ιταλία, βραχυπρόθεσμες απόπειρες αποστασιοποίησης για το εμπάργκο πετρελαίου κατά της Γιουγκοσλαβίας). Αυτή η εμπλοκή της Ευρώπης στο σύστημα ‘’ασφάλειας’’ και προστασίας μέσω του ΝΑΤΟ εκφράζει την ‘’σταθερότητα’’ στην Ευρώπη, την  ‘’Ασφάλεια’’ των 7Μεγάλων, κι όχι μόνο των ΗΠΑ. Ετσι η συμπεριφορά των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δεν εξαρτάται από την αριστερή ή δεξιά τοποθέτηση τους αλλά περισσότερο από το βαθμό εξάρτησης από το υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ κατεστημένο για την προστασία  της χώρας τους (από κάθε ενέργεια που μπορεί να δυσκολέψει τα σχέδια αυτού του κοινού κατεστημένου). Η προσπάθεια ένταξης και της  Ρωσίας  οφείλεται στην πρόθεση να την εισαγάγουν σ’ εκείνους τους μηχανισμούς που η προστασία (οικονομική σ’ αυτή την περίπτωση) προϋποθέτει κάποιες ‘’συμμαχικές υποχρεώσεις’’. Απ’ αυτή την πλευρά θα πρέπει να εκτιμήσουμε συγκρατημένα την ειρηνευτική στάση της Ρωσίας, στον πόλεμο του Κοσόβου, που μέχρι στιγμής κάνει χρήση της δικιάς της δύναμης, γιατί, δυστυχώς αυτή προέρχεται μόνο από τα πυρηνικά όπλα, σ’ αντίθεση με τις ΗΠΑ που είναι η ισχυρότερη σ’ όλους τους τομείς (στρατιωτικούς. οικονομικούς, τεχνικούς κτλ). . Αυτό σημαίνει ότι στη στρατηγική των ΗΠΑ μπαίνει και η εξουδετέρωση της Ρωσίας σαν εν δυνάμει αντίπαλη Μεγάλη Δύναμη με τη μέθοδο μιας δελεαστικής σύμπλευσης. Αυτή η προοπτική εγγράφεται στην πολιτική εξάπλωσης της οικονομικής  "παγκοσμιοποίησης’’ που τρέφει την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι στις μέρες μας υπάρχει σοβαρό έλλειμμα μιας ιδεολογικής δυναμικής που να προσδίδει την πνευματική καθοδήγηση και τον προωθητικό ψυχισμό που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουμε με σύμπνοια και ψυχραιμία τις επιζήμιες, για όλους μας, καταστάσεις και εξελίξεις. Αυτό το έλλειμμα, συνδυαζόμενο με άλλες παραμέτρους, οδηγεί σε διαφόρων ειδών τοποθετήσεις, παρορμητικού χαρακτήρα, που αποτρέπουν και την ψυχραιμία και την σύμπνοια. Αυτές οι τοποθετήσεις βασίζονται κυρίως σε  πολιτικές (κομματικές) σκοπιμότητες ή θρησκευτικές δοξασίες που χρονολογούνται από εποχές παρωχημένες και παρουσιάζουν δύο μεγάλα μειονεκτήματα: αδυναμία κατανόησης της σύγχρονης πραγματικότητας και μεγάλο κατακερματισμό των δυνάμεων. Η σύγχρονη εικόνα των ‘’αγωνιζόμενων λαών’’ είναι η χειρότερη που θα μπορούσε να φανταστεί η γενιά που έλπιζε και αγωνίστηκε για καλλίτερη μοίρα του Ανθρώπου. Απογοητεύσεις, τρικλίσματα, γροθιές άστοχες, απομόνωση, αμηχανία, παληκαρισμοί, εμμονή σε λογικές και συμπεριφορές που δεν στέκουν πια, απώλεια της αίσθησης ευθύνης και μέτρου, ενέργειες επιζήμιες.... Και το κυριότερο μια μυωπία που συγκαλύπτει την ανάγκη να βγούμε από εκεί που βουλιάζουμε. Δεν ζούμε πια σε μια χώρα. Βρισκόμαστε πάνω στον κατήφορο που σχηματίζει η πυραμίδα των εξαρτήσεων από τους ισχυρότερους. Και όσον αφορά τη χώρα μας θα πρέπει να θεωρούμαστε ευνοημένοι αφού ανήκουμε στο 1/6 των πλουσιότερων της γης. Δεν είμαστε όμως ευτυχείς όχι γιατί μια τάξη μας καταπατά, όπως συνέβαινε άλλοτε,  αλλά γιατί, χωρίς να το  αντιληφθούμε δημιουργήθηκε μια τάξη πραγμάτων τέτοια που αποτελεί το χειρότερο υπόβαθρο για τις εξελίξεις σ’ όλες τις γωνιές της Γης, ακόμη και για την πάλη για την υπεράσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ολες οι έννοιες που μας είναι ακριβές: Αξιοπρέπεια, Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Ανεξαρτησία είναι τώρα κενές περιεχομένου και γελοιοποιούνται όταν χρησιμοποιούνται για τη ‘’στήριξη’’ στρατιωτικών επεμβάσεων. Αλλες είναι οι έννοιες που ισχύουν τώρα.: Ενδεια, Ανεργία, Αποκλεισμός, Χρήμα, Κέρδος, Κρίση, Γενοκτονία, Πόλεμος, που, δυστυχώς απουσιάζουν από το υπόβαθρο της Σκέψης μας.

 Ομως όλ’ αυτά τ’ ‘’αγαθά’’ συγκλίνουν σ’ ένα βασικό άξονα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα: την ανασφάλεια. Αυτή δεν εγκλωβίζεται σε τάξεις και ισχύει για όλους. Το περιβάλλον φθείρεται καθημερινά κι επικίνδυνα, η  περιουσία του Σόρος κινδυνεύει από την ανασφάλεια των Χρηματιστηρίων και τα ηγεμονικά οράματα του Κίσιγκερ από τις διάφορες αβεβαιότητες. Αυτοί και οι όμοιοί τους προσβλέπουν, σήμερα, σε μια ουσιαστική αλλαγή της πορείας. Ασφαλώς δεν θα είναι μόνοι, γιατί πολλοί είναι οι πληθυσμοί που έχουν ανάγκη απ αυτήν. Ποιοί  όμως είναι έτοιμοι; Από την πλευρά των ισχυρών πολλοί. Αν θέλουμε να ενεργοποιηθούμε κι εμείς, ένα μόνο πεδίο ιδεολογικής στήριξης και πολιτικής δράσης μας έμεινε: οι Αρχές του ΟΗΕ,  που πρέπει ν’ αποκατασταθούν γιατί συγκεντρώνουν πολλές ιδεολογίες και πολλά οράματα, και γιατί δίνουν τη δυνατότητα μιας έμπρακτης συμμετοχής στις ζυμώσεις που καθορίζουν τις εξελίξεις μέσα από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, που αναγνωρίζονται από τον ίδιο τον ΟΗΕ, και που θα πρέπει να γίνουν ενεργό βήμα πάλης, και Κέντρο Ανάπτυξης Οικουμενικής κλίμακας στόχων και δραστηριοτήτων. Αιχμή του δόρατος: η με τη βοήθεια ενός Οικουμενικού Δημοκρατικού πνεύματος απαίτηση για σεβασμό των θεσμών.

Πιστεύουμε ότι με την προσέγγιση που επιχειρήσαμε μπορούμε να πετύχουμε ευστοχία ως προς τις γενεσιουργές αιτίες των προβλημάτων, ορθή κατανομή ευθυνών και προ παντός τοποθέτησή μας σε μια εποικοδομητική τροχιά.

 Απρίλιος 1999